Op zoek naar een nieuwe ‘tribe’ in België?

Professor Jesse Segers (AMS) stelt vandaag in een artikel in De Morgen dat politieke leiders veel zouden kunnen leren van ouders in een nieuw samengesteld gezin. ‘Net zoals ouders in die gezinnen moeten goede leiders constant overleggen, anders is de maatschappij het slachtoffer’. Ik ben niet de “pater familias’ waar hij naar verwijst, maar wel een ‘mater familias’ van zo’n bende ongeregeld met 5 kinderen tussen 10 en 22 jaar. En er is nog iets anders dat ik geleerd heb. Het werkt pas als alle leden van je groep zich deel voelen van hun nieuwe ‘tribe’.

Alles begint met weten waar je samen naartoe wil. Samen met je nieuwe partner, maar ook samen met de andere ouder van je kinderen. Daar loopt het vaak al mis. In gezinnen maar ook in de politiek. Een gezamenlijk doel voor je nieuwe project komt er niet zomaar, niet na een keerpunt in de maatschappij, niet na een keerpunt in je persoonlijk leven. Je kinderen vallen er gewoon in en willen eigenlijk maar 1 ding: terug naar hoe het was in hun echte gezin, met hun eigen vader en moeder. Net zoals vandaag veel burgers terug willen naar hoe het vroeger was, toen we nog ‘onder ons’ waren. Plots moeten ze aandacht delen met nieuwe broers en zussen waar ze niet om gevraagd hebben. Onzekerheid en angst zijn in het begin eerder regel dan uitzondering, zowel bij kinderen als bij ex-partners en bij uitbreiding grootouders. Er is nog geen kudde-gevoel. Net zoals sommige mensen zich vandaag niet meer ‘thuis’ voelen in België.

Een rustig klimaat waar terug met elkaar gepraat wordt, waar de belangen van iedereen rond de tafel worden benoemd, en vooral waar naar elkaar wordt geluisterd is broodnodig. Het moeilijkste is daarbij om je ego opzij te zetten. Het belang van de nieuwe ‘tribe’ boven je eigenbelang plaatsen. Humor helpt. Af en toe eens goed ruzie maken ook. Dat lucht op en creëert een vertrouwensband.

Wat ook helpt is om elk lid van je gezin zichzelf te laten zijn, met sterke en minder sterke kanten. Benoem die ook. Praat met elkaar. Wij doen dat elke 6 maanden tijdens een rustig dineetje tijdens het weekend. Iedereen in ons gezin zegt om beurt wat hij bewondert bij alle anderen en wat hem of haar stoort. Met 1 voorwaarde: het eerste lijstje moet langer zijn dan het tweede. We waren in die 7 jaar meer dan eens verbaasd over wat vaak gedacht, maar nooit gezegd werd, tot je er een moment voor creëert. Vaak confronterend, ook voor ons als (stief)ouder. Zo werd ik zelf wel eens als te bazig beoordeeld door de troepen. Bij mijn echtgenoot is de overdreven aandacht voor tafelmanieren een vaak terugkerende ergernis. Door het te benoemen, kan je er ook wat aan doen.

Zou dat ook kunnen in het macho-wereldje van de politiek? Naast sneren ook complimenten geven aan een collega van een andere partij? En is jezelf kwetsbaar opstellen in zo’n ploeg automatisch gelijk aan politieke zelfmoord? Ik kan me voorstellen dat premier Charles Michel zich deze week meer dan één keer verslikte in zijn ochtendkoffie bij de uitspraken van andere politici in de kranten. Maar hij bewaart voorlopig zijn kalmte, laat sommigen roepen en probeert te luisteren. Dat is goed. Maar het is niet genoeg voor een gedragen, gemeenschappelijk project. In een nieuw samengesteld gezin kost het meerdere jaren voor iedereen zijn plek vindt en zich thuis voelt in de nieuwe ‘tribe’. Met meer dan 1 ‘leider’ kan je ook eens afwisselen en uitrusten. In de politiek gaat het enkel om volwassenen, dus dat moet sneller kunnen. Misschien moeten ze ook naar een soort groepsleiderschap zoals Luc Huyse suggereerde in het artikel in De Morgen? Duo-leiderschap werkt vrij goed in vele gezinnen, nieuw samengesteld of niet.

Marc Michils, algemeen directeur van Kom op tegen Kanker, riep eerder deze week in zijn opiniestuk in De Morgen op om met alle betrokkenen in dialoog te gaan, elkaar te leren kennen, problemen te benoemen en samen oplossingen te bedenken na dit keerpunt in onze samenleving. Dat proberen we thuis in ons nieuw samengesteld gezin elke dag, met vallen en opstaan. Niemand beweert dat het gemakkelijk is, maar het is wel broodnodig om ieder de plek te geven die hij of zij verdient in onze samenleving.

Elke Jeurissen blogt over haar nieuw samengesteld gezin op deze site, is ondernemer bij Glassroots, co-auteur van het managementboek ‘Vreemdgaan voor managers’ en oprichter van het Straffe Madammen netwerk

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s